به گزارش «اطلاعات آنلاین» به نقل از نوروزنامه 1402 روزنامه اطلاعات، بزرگان عرصه های گوناگون در یکی از اتاق های این خانه که دیوارهایش رنگ سبز آرامش‏ بخشی دارند، دورهم جمع می ‏شدند. دکتر حسابی به شوخی می گفت «من دوست دارم صدای هرکس از جای خودش بلند شود»، برای همین هرکس در این اتاق صندلی مخصوص خودش را داشت و کسی در جای دیگری نمی ‏نشست. البته این کار دو دلیل داشت: اگر کسی نمی ‏آمد، دیگران جای خالی اش را می ‏دیدند و جویای احوالش می ‏شدند. آن که نمی ‏آمد نیز حس می‏ کرد حتی صندلی‏ اش هم احترام دارد و در نبود او کسی روی آن نخواهد نشست.

صندلی استاد مطهری را خود دکتر حسابی ساخته و آن را بلندتر از صندلی دیگران در نظر گرفته است. علامه جعفری، برادران سنگلجی، ابوالقاسم حالت، دکتر پارسای روان‎پزشک و دکتر پارسای گیاه‎پزشک، آقای خواجه ‏نوری ادبیات، فریدون مشیری، آقای جدلی، مدیر  کل فرهنگ استان فارس و حتی یک میوه فروش، هرکدام صندلی مخصوص به خودشان را داشتند. میوه‏ فروش به مولانا علاقه داشت و در حضور علامه جعفری که خود مولاناشناس بود، تفسیر مثنوی معنوی می‏ کرد.

ادامه این گزارش را اینجا بخوانید.